In een wereld die steeds meer wordt bepaald door snelle veranderingen, is het vermogen om gezamenlijk een gedeelde toekomst voor te stellen en op te bouwen van het allergrootste belang. Het Bowling Green 2050-initiatief, een baanbrekend project in Bowling Green, Kentucky, laat zien hoe verhalen vertellen, burgerverbeelding en inclusieve betrokkenheid de ontwikkeling van de gemeenschap kunnen hervormen. Deze aanpak gaat niet alleen over het plannen van de toekomst; het gaat erom dat je het actief voorstelt tot bestaan, waarbij je inspiratie haalt uit onverwachte bronnen om nieuwe mogelijkheden te ontsluiten.
Dit artikel onderzoekt hoe Sangita Shresthova van het Civic Imagination Project bij USC, en Sam Ford van Inno Engine, baanbrekend werk verrichten met deze innovatieve methoden. Door prioriteit te geven aan samenwerking en het overbruggen van kloven, creëren ze een visie van wat zou kunnen zijn: een model met lessen voor gemeenschappen overal ter wereld.
De kracht van collectieve verbeelding
Het Civic Imagination Project is geen traditionele denktank; het is een hybride organisatie die academische nauwkeurigheid combineert met praktische toepassing. Het project, opgericht door Shresthova, erkent dat het voorstellen van de toekomst geen puur rationeel proces is. Het vereist het aanboren van de culturele verhalen, persoonlijke herinneringen en emotionele verbindingen die ons werkelijk inspireren.
“Je kunt niet aan de toekomst denken en je kunt er niet naar handelen zonder een visie te hebben op wat die zou kunnen zijn”, legt Shresthova uit. “En dat wil niet zeggen dat we proberen met een homogene visie te komen… We zijn eerder geïnteresseerd in pluralistische manieren om over de toekomst na te denken.”
Dit gaat niet alleen over brainstormen; het gaat erom te erkennen dat ieder individu een unieke erfenis met zich meebrengt. Het project leunt zwaar op de popcultuur als een manier om dieper fantasierijk denken te ontsluiten. Door deelnemers te vragen de fictieve werelden te identificeren die hen inspireren, in plaats van te beginnen met abstracte beleidsvragen, omzeilt het initiatief conventionele beperkingen en moedigt het werkelijk nieuwe ideeën aan.
Van worstelfandom naar burgerbetrokkenheid
De achtergrond van Sam Ford illustreert dit punt perfect. Zijn vroege onderzoek naar professioneel worstelen en soapseries overdag onthulde hoe meeslepende verhaalwerelden de collectieve verbeelding bevorderen. In deze ruimtes co-creëert het publiek actief verhalen, debatteert over verhaallijnen en suggereert alternatieve uitkomsten. Deze dynamiek, zo betoogt hij, is verrassend relevant voor de opbouw van een gemeenschap in de echte wereld.
‘Deze fictieve steden… ze zijn rommelig, ze zijn groot en er is geen einde aan’, merkt Ford op. “Dat is onze echte wereld.” Door vergelijkbare methodologieën toe te passen op maatschappelijke betrokkenheid, moedigt Bowling Green 2050 inwoners aan om hun stad te behandelen als een levend, evoluerend verhaal – een verhaal dat ze actief kunnen vormgeven.
Bowling Green 2050: een casestudy in participatieve toekomsten
Het Bowling Green 2050-initiatief begon met een eenvoudige maar krachtige vraag: “Wat zou BG kunnen zijn?” Het project ging niet over het opleggen van top-down oplossingen; het ging over het faciliteren van een collectief verbeeldingsproces. In vroege workshops werd de deelnemers gevraagd een object mee te nemen dat hun relatie met het werk vertegenwoordigde, wat hen ertoe aanzette persoonlijke verhalen te delen die de basis vormden voor discussies over de toekomst.
Deze aanpak bleek bijzonder effectief toen de provinciale rechter de omvang van de verwachte groei van de stad onderkende. Geconfronteerd met een uitdaging die conventionele planning niet kon oplossen, wendde hij zich tot Shresthova en Ford voor een nieuwe aanpak. “We groeien als kool”, herinnert Ford zich. “Zal dat met ons gebeuren of voor ons? Die momenten van druk… kunnen de verbeelding de vrije loop laten als je zegt dat geen enkele conventionele oplossing zal werken.”
Voorbij de blauwdruk: het belang van onzekerheid
Een belangrijk thema dat uit deze discussies naar voren komt, is de noodzaak om onzekerheid te omarmen. Het onderwijssysteem geeft vaak prioriteit aan zekerheid en vraagt studenten om voortijdig hun pad te bepalen. Maar zoals Ford opmerkt: “Hoe verder je door het leven gaat, hoe meer je beseft dat dit altijd waar is. Niemand weet wat er daarna gaat gebeuren.”
Bowling Green 2050 erkent deze realiteit. In plaats van te streven naar rigide blauwdrukken, richt het initiatief zich op het opbouwen van adaptief vermogen: het vermogen om creatief te reageren op onvoorziene uitdagingen. Het project vraagt inwoners niet alleen wat zij willen dat hun stad wordt; het vraagt hen hoe ze samen door het onbekende zullen navigeren.
Het doel is niet om de toekomst te voorspellen, maar om je voor te bereiden op elke toekomst.
Conclusie
Het Bowling Green 2050-initiatief is meer dan een gemeenschapsplanningsproject; het is een bewijs van de kracht van de burgerlijke verbeelding. Door gebruik te maken van collectieve verhalen, onzekerheid te omarmen en prioriteit te geven aan inclusieve betrokkenheid, laat het initiatief zien hoe gemeenschappen actief hun eigen toekomst kunnen vormgeven. Dit model onderstreept een cruciale waarheid: de meest effectieve weg voorwaarts gaat niet over weten wat de toekomst zal zijn, maar over het cultiveren van het vermogen om deze samen voor te stellen.
