VS gezinnen worden, ongeacht hun inkomen, geconfronteerd met ongekende moeilijkheden bij het veiligstellen van betaalbare en toegankelijke kinderopvang. Een recent rapport van het RAPID Survey Project van Stanford University bevestigt deze trend en onthult dat bijna driekwart van de ouders met kinderen onder de zes moeite had om zorg te vinden in juni 2025. Dit is niet alleen meer een probleem voor huishoudens met een laag inkomen; zelfs gezinnen met een hoog inkomen voelen de druk.
De zich uitbreidende crisis
Jarenlang werd de betaalbaarheid van kinderopvang afgeschilderd als een probleem dat vooral gezinnen uit de arbeidersklasse en gezinnen met lagere inkomens aanging. De nieuwe gegevens laten echter een dramatische verschuiving zien. Vijfentachtig procent van de gezinnen met hoge inkomens meldde moeilijkheden bij het vinden van zorg, naast 75% van de gezinnen met lagere inkomens en 67% van de gezinnen met middeninkomens. De dubbele druk van stijgende kosten en beperkte beschikbaarheid zet budgetten over het hele economische spectrum onder druk.
Deze verandering wordt veroorzaakt door meerdere factoren. De inflatie heeft de prijs van basisbehoeften opgedreven – van luiers en kunstvoeding tot huisvesting en nutsvoorzieningen – waardoor er minder besteedbaar inkomen voor gezinnen overblijft. Tegelijkertijd kampt de kinderopvangsector zelf met ernstige personeelstekorten.
Waarom dit nu belangrijk is
De situatie is meer dan alleen een financiële last. Een gebrek aan betrouwbare kinderopvang heeft directe gevolgen voor de arbeidsparticipatie, vooral voor vrouwen. Ouders die gedwongen worden te kiezen tussen werk en zorg verlaten vaak de arbeidsmarkt, wat de bredere economische problemen verergert. De crisis brengt ook systemische tekortkomingen aan het licht bij het ondersteunen van gezinnen en de essentiële werkers die zorg verlenen.
Uit het RAPID-onderzoek, dat in 2020 van start ging, blijkt dat dit het meest voorkomende effect is dat tot nu toe op alle inkomensniveaus is waargenomen. De onderzoekers classificeren het inkomen op basis van de federale armoedegrens ($32.150 voor een gezin van vier in 2026), waarbij gezinnen die minder dan tweemaal dat inkomen verdienen, worden gecategoriseerd als laag inkomen, 200-400% als middeninkomen en 400% of meer als hoger inkomen.
Politiek momentum en beleidsverschuivingen
De groeiende crisis begint politieke actie te forceren. Burgemeesters en gouverneurs in staten als New York, Virginia en New Jersey geven nu prioriteit aan betaalbare kinderopvang als kernprobleem. Het recente onderzoek van het Brookings Institution versterkt deze urgentie en constateert dat een derde van de gezinnen uit de middenklasse moeite heeft om basisbehoeften, waaronder kinderopvang, te betalen.
Sommige staten implementeren al grootschalige programma’s:
– New Mexico heeft een universeel kinderopvangprogramma gelanceerd.
– Vermont experimenteert met publieke financieringsmodellen.
Deze initiatieven duiden op een mogelijke verschuiving in de richting van overheidsinterventie, maar er zijn meer alomvattende oplossingen nodig.
Het tekort aan arbeidskrachten
Het probleem gaat niet alleen over de kosten; het gaat ook om beschikbaarheid. Meer dan de helft van de werknemers in de kinderopvang meldde te kampen met honger als gevolg van lage lonen en lange werktijden. Door de massale uittocht uit het veld na de pandemie zijn duizenden centra onderbemand of gesloten.
Volgens RAPID ondervond één op de vijf gezinnen problemen bij het vinden van zorg vanwege een gebrek aan zorgverleners. Bijna 60% van deze gezinnen noemde het tekort aan zorgverleners als voornaamste reden. Andere verstoringen – van uitval van nutsvoorzieningen tot ziekte – verergeren het probleem nog verder.
“De vragen waarover we in de media horen, zoals: ‘Is betaalbaarheid een ding of niet’, laten onze gegevens heel duidelijk zien dat het een probleem is dat niet alleen een probleem is voor een andere groep dan de jouwe, maar voor iedereen.” – Philip Fisher, Stanford Centrum voor vroege kinderjaren
De kinderopvangcrisis is niet langer een nicheprobleem. Het is een wijdverbreid economisch en sociaal probleem dat gezinnen op alle inkomensniveaus treft en dringende aandacht vraagt van beleidsmakers en belanghebbenden.
