Een grote winterstorm staat op het punt een groot deel van de Verenigde Staten te treffen en van vrijdag tot en met volgende maandag mogelijk meer dan 160 miljoen mensen te treffen. De storm zal een mix van sneeuw, ijs en extreme kou met zich meebrengen, maar precieze voorspellingen veranderen snel. Waarom?
De complexiteit van winterweersvoorspellingen
Weersvoorspellingen zijn inherent moeilijk, maar winterstormen brengen unieke uitdagingen met zich mee. Het kernprobleem ligt in het ingewikkelde samenspel van atmosferische krachten: Arctische lucht botst met met vocht beladen systemen. Wanneer deze elementen samenkomen, produceren ze sneeuw, natte sneeuw of ijzel, maar waar en hoe dit gebeurt is een bewegend doelwit.
De onvoorspelbaarheid van de huidige storm houdt verband met de vraag of een koude luchtmassa uit het Noordpoolgebied zal ‘faseren’ met een oostwaarts bewegend lagedruksysteem. Als deze systemen samensmelten, zullen ze de intensiteit van de storm versterken en het traject ervan veranderen. Wat de zaken nog ingewikkelder maakt, is dat hogedruksystemen boven Alaska de weerpatronen stroomafwaarts beïnvloeden. In wezen convergeren veel variabelen, wat nauwkeurige voorspellingen moeilijk maakt.
Hoe weermodellen werken (en waarom ze verschillen)
Voorspellers vertrouwen op geavanceerde computermodellen om atmosferisch gedrag te simuleren. De Amerikaanse National Weather Service en het European Centre for Medium-Range Weather Forecasts (ECMWF) gebruiken verschillende modellen, die uiteenlopende uitkomsten kunnen opleveren. De ECMWF wordt over het algemeen als nauwkeuriger beschouwd, maar alle modellen zijn benaderingen.
Deze modellen voorspellen de toekomst niet perfect omdat ze afhankelijk zijn van het schatten van complexe fysieke processen in de atmosfeer. Verschillende weerbureaus geven prioriteit aan verschillende modelleringstechnieken op basis van hun regionale weerpatronen. De VS leggen bijvoorbeeld de nadruk op het voorspellen van tornado’s, terwijl Groot-Brittannië zich op andere verschijnselen concentreert.
Ook de datakwaliteit is van belang. Regelmatige ballonlanceringen leveren cruciale atmosferische momentopnamen op, maar personeelstekorten en apparatuurproblemen in sommige gebieden (zoals Alaska) kunnen de gegevensresolutie verminderen. Ondanks deze beperkingen biedt het gebruik van een reeks modellen een uitgebreider beeld van potentiële scenario’s. Naarmate de storm nadert, convergeren de modellen, wat erop wijst dat de eerder gevreesde ‘fasering’ zich waarschijnlijk zal voordoen.
De onvoorspelbare aard van stormbands
Zelfs als de voorspellingen verbeteren, blijven er plaatselijke variaties bestaan. Sneeuw en regen arriveren vaak in smalle ‘banden’, en het is extreem moeilijk om precies te voorspellen waar deze banden zich zullen vormen, zelfs op de dag van de storm. Deze banden kunnen het verschil betekenen tussen een halve meter sneeuw en helemaal geen sneeuw op slechts een paar kilometer afstand. Kleine veranderingen in temperatuur of luchtstroom kunnen aanzienlijke gevolgen hebben op de grond.
Wat te verwachten
Gezien deze onzekerheden mogen degenen die door de storm zijn getroffen, veranderende voorspellingen verwachten. Hoewel voorspellingen steeds nauwkeuriger worden naarmate de gebeurtenis dichterbij komt, zijn verrassingen nog steeds mogelijk. De beste aanpak is om updates nauwlettend in de gaten te houden en je voor te bereiden op een reeks resultaten.
Zoals meteoroloog Alan Gerard het zegt: “We voorspellen de toekomst. Heeft iemand van jullie de laatste tijd geprobeerd de toekomst te voorspellen?”
Uiteindelijk is voorspellen een onvolmaakte wetenschap. Ondanks de uitdagingen worden de modellen steeds beter, maar de inherente complexiteit van de atmosfeer zorgt ervoor dat er altijd een zekere mate van onzekerheid zal blijven bestaan.
