De auteurs achter de Hugo Award-winnende The Expanse -saga, die schrijven onder het pseudoniem James S.A. Corey, verleggen hun blik van de menselijke strijd om de suprematie in de ruimte naar een veel verontrustender uitgangspunt: wat gebeurt er als de mensheid het gevecht verliest?
In hun nieuwe serie, The Captive’s War, verlegt de focus zich van de nabije toekomst, op de mens gerichte politiek van hun eerdere werk. In plaats daarvan onderzoekt het tweede deel, The Faith of Beasts , een realiteit in de verre toekomst waarin mensen niet langer de meesters zijn van hun lot, maar onderdanen van een meedogenloos machtig buitenaards imperium.
Een verschuiving in schaal en macht
In een interview met Scientific American bespraken auteurs Daniel Abraham en Ty Franck de creatieve draai die nodig is om af te stappen van het ‘mensgerichte’ epos van The Expanse. Terwijl hun vorige serie zich concentreerde op de uitbreiding van de mensheid, verkent The Captive’s War een veel wanhopiger dynamiek.
“The Expanse was erg mensgericht… dit was een kans om iets te doen dat heel ver in de toekomst lag en niet mensgericht was. Mensen zijn een integraal onderdeel van het verhaal, maar ze zijn in veel opzichten het minst machtig.” — Ty Franck
Deze verschuiving verandert de fundamentele aard van het conflict. In veel sciencefictionstijlen overleeft de mensheid een invasie dankzij technologisch vernuft of puur militair geweld – denk aan raketten die buitenaardse schepen verslaan of een plotselinge biologische toevalstreffer. Abraham en Franck verwerpen opzettelijk dit ‘ons een weg naar buiten slaan’-verhaal. In hun wereld zijn de buitenaardse wezens zo overweldigend machtig dat traditionele oorlogvoering nutteloos is.
Weerstand door het bestaan
Omdat geweld deze oorlog niet kan winnen, onderzoekt de serie subtielere vormen van rebellie. De auteurs laten zich inspireren door het Boek Daniël en richten zich op ‘zachtere’ vormen van macht en het idee van verzet door louter te overleven.
- De kracht van niche: In plaats van de indringers te verslaan, moeten personages ‘scheuren in het asfalt’ vinden: kleine, over het hoofd geziene ruimtes in een vijandige omgeving waar ze kunnen bestaan en uiteindelijk manieren kunnen vinden om terug te dringen.
- Het falen van geweld: De auteurs benadrukken de nutteloosheid van agressie door personages op te nemen die denken dat ze kunnen winnen door middel van gevechten, maar die door de buitenaardse opperheren worden afgedaan als louter voetnoten.
Onderzoek naar de ‘ander’: biologie en identiteit
Een van de meest opvallende elementen van de serie is de diepe duik in de niet-menselijke biologie en het bewustzijn. Door afstand te nemen van mensachtige buitenaardse wezens, kunnen de auteurs concepten verkennen die ons begrip van persoonlijkheid uitdagen:
Het superorganisme
De belangrijkste antagonisten, de Carryx, functioneren als een superorganisme. Dit presenteert een uniek psychologisch landschap: individuen die deel uitmaken van een bijenkorf, maar over verschillende, bewuste gedachten beschikken. Dit roept diepgaande vragen op over keuzevrijheid: Wat betekent het om een individu te zijn als je lichaam en status worden gedicteerd door een collectieve bijenkorfgeest?
De evolutie van het zelf
De serie bevat ook ‘de zwerm’, een wezen dat als een schone lei dient. Naarmate de zwerm ervaring opdoet, ondergaat hij fysieke en cognitieve veranderingen, waardoor hij in feite ‘beslist’ een persoon te worden. Hierdoor kunnen de auteurs thema’s uit de neuropsychologie en het boeddhisme aanroeren, waarbij ze zich afvragen of er één enkele, verenigde ‘ziel’ bestaat of dat het ‘zelf’ slechts een verzameling cognitieve processen is.
De absurditeit van overleven
Zelfs in het licht van de onderwerping van de planeet vinden de auteurs ruimte voor duistere, observerende humor met betrekking tot menselijke instellingen. In de serie eisen de buitenaardse wezens wetenschappelijk onderzoek van menselijke gevangenen, waardoor de inzet van academisch overleven naar een existentieel niveau wordt getild.
“Het verschil tussen dit en tenure track is dat als je geen vaste aanstelling krijgt, de universiteit niet je hele familie vermoordt. Deze jongens zeggen: ‘Als je hier geen vaste aanstelling krijgt, roeien we gewoon je soort uit.'” — Ty Franck
Dit dient als commentaar op de manier waarop samenlevingen – zowel menselijke als buitenaardse wezens – waarde toekennen. De buitenaardse wezens gaan er ten onrechte van uit dat individuen met een ‘hoge status’ (zoals academici) het meest capabel zijn, waarbij ze voorbijgaan aan het essentiële nut van arbeiders als conciërges en bouwvakkers.
Conclusie
Door afstand te nemen van de vertrouwde stijlfiguren van menselijke dominantie, biedt The Captive’s War een complexere kijk op overleving, identiteit en de angstaanjagende realiteit van de ontmoeting met een werkelijk buitenaardse intelligentie. Het suggereert dat, ondanks de overweldigende macht, de grootste daad van rebellie misschien wel simpelweg de weigering is om te verdwijnen.
