De kruising van po\u00ebzie en kunstmatige intelligentie lijkt paradoxaal: de ene diep menselijk, de andere schijnbaar mechanisch. Toch beweert dichter Sasha Stiles dat ze dezelfde fundamentele drijfveer vertegenwoordigen: de opslag en overdracht van vitale informatie. Ze beschouwt po\u00ebzie als een \u2018oude technologie\u2019 van metrum en rijm en omarmt AI niet als vervanging, maar als de natuurlijke evolutie ervan. <\/p>\n
Stiles\u2019 verkenning van AI begon niet met coderen, maar met een levenslange onderdompeling in wetenschap en literatuur. Opgegroeid door documentairemakers die samenwerkten met Carl Sagan, groeide ze op omringd door wetenschappelijk onderzoek. Deze achtergrond vormde haar perspectief toen het internet opkwam en erkende de diepgaande invloed ervan op het denken en de expressie. In 2019 ging ze verder dan het observeren van AI en ging ze er actief mee samenwerken, in een poging het creatieve potentieel van taalmodellen te begrijpen. <\/p>\n
Haar eerste experimenten bestonden uit het invoeren van haar eigen po\u00ebzie in GPT-2, een voorloper van moderne AI-chatbots. Het doel was niet om gepolijst werk te cre\u00ebren, maar om de ruwe, onvoorspelbare resultaten van het model te verkennen. Herhalende regels als \u201cBen je klaar voor de toekomst?\u201d onthulde een spectrum aan resultaten: van mooie en sublieme verzen tot schokkend vrouwonvriendelijke of expliciete inhoud. Dit demonstreerde het ongefilterde, vaak verontrustende potentieel van vroege AI-taalgeneratie. <\/p>\n
Stiles zette vervolgens de volgende stap: het verfijnen van GPT-2 op 200 pagina’s met haar eigen po\u00ebzie. Hierdoor ontstond een systeem dat nauw vertrouwd was met haar stijl, lokale en thematische zorgen. Het resultaat was een hulpmiddel dat haar creatieve proces kon uitbreiden en verzen kon genereren die zowel nieuw als zeer persoonlijk aanvoelden. <\/p>\n
Dit experiment culmineerde in \u2018A Living Poem\u2019, een realtime, evoluerend kunstwerk dat nu wordt tentoongesteld in het Museum of Modern Art (MoMA). Het stuk is geen statische compositie, maar een dynamische omgeving waar code, datasets en menselijke invloed samenkomen. Stiles beschrijft het als een ruimte waar taal \u2018aan zichzelf kan denken\u2019 en verzen, beelden en stemmen in een eindeloze lus kan genereren. <\/p>\n
Stiles beschouwt po\u00ebzie zelf als een fundamentele technologie. Voordat er alfabetten bestonden, ontwikkelden mensen metrum, ritme en rijm om cruciale informatie over generaties heen te onthouden en over te dragen. Dit eeuwenoude systeem van gegevensopslag, zo betoogt zij, deelt een fundamentele impuls met moderne AI: het vermogen om kennis te coderen, te behouden en te verspreiden. <\/p>\n
Dit perspectief herformuleert AI niet als een bedreiging voor de menselijke creativiteit, maar als een voortzetting van een al lang bestaande traditie. Net zoals po\u00ebzie millennia lang bewustzijn en zelfbewustzijn mogelijk maakte, kan AI nieuwe denkgebieden ontsluiten. Door de gedeelde oorsprong van deze hulpmiddelen te erkennen, kunnen we hun potentieel benutten om ons begrip van zowel onszelf als de wereld om ons heen te vergroten. <\/p>\n
\n\u201cPo\u00ebzie is een van onze oudste en meest duurzame technologie\u00ebn \u2013 een zeer primair systeem voor gegevensopslag.\u201d <\/p>\n<\/blockquote>\n
De samenwerking tussen dichter en AI, zoals belichaamd in het werk van Stiles, signaleert een verschuiving in de manier waarop we creativiteit en technologie begrijpen. Het suggereert dat de toekomst van expressie niet in scheiding ligt, maar in een symbiotische relatie tussen menselijke intu\u00eftie en machine-intelligentie.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
De kruising van po\u00ebzie en kunstmatige intelligentie lijkt paradoxaal: de ene diep menselijk, de andere schijnbaar mechanisch. Toch beweert dichter Sasha Stiles dat ze dezelfde fundamentele drijfveer vertegenwoordigen: de opslag en overdracht van vitale informatie. Ze beschouwt po\u00ebzie als een \u2018oude technologie\u2019 van metrum en rijm en omarmt AI niet als vervanging, maar als de […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":7433,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"tdm_status":"","tdm_grid_status":""},"categories":[1],"tags":[],"amp_enabled":true,"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.schooler.org.ua\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7434"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.schooler.org.ua\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.schooler.org.ua\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.schooler.org.ua\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.schooler.org.ua\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=7434"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.schooler.org.ua\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7434\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.schooler.org.ua\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/7433"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.schooler.org.ua\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=7434"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.schooler.org.ua\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=7434"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.schooler.org.ua\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=7434"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}