Beyond the Human Shape: Why the Future of Robotics Isn ‘ t About Mimicing Us<\/p>\n
Al tientallen jaren is science fiction geobsedeerd door \u00e9\u00e9n visie op de toekomst: de humano\u00efde robot. Van Pinocchio tot Spielbergs * A. I.*, Het verhaal is consistent-als we iets bouwen dat eruit ziet, beweegt en zich gedraagt als een mens, zullen we uiteindelijk iets cre\u00ebren dat niet van ons te onderscheiden is.<\/p>\n
In de geavanceerde laboratoria van moderne robotica ontvouwt zich echter een andere, vreemde realiteit. In plaats van te streven naar een perfecte menselijke replica, realiseren ingenieurs zich dat het nabootsen van de menselijke vorm eigenlijk een handicap kan zijn.**<\/p>\n
Er is een fundamenteel verschil tussen het lenen van een principe van de natuur en het kopi\u00ebren van de vorm ervan. Ingenieurs hebben al lang met succes “biomimicry” gebruikt om problemen op te lossen: gekko-ge\u00efnspireerde kleefstoffen en sharkskin-getextureerde zwembroeken zijn triomfen van de natuurkunde. Maar als het gaat om beweging, faalt wholesale imitatie vaak.<\/p>\n
Eeuwenlang probeerden uitvinders “ornithopters”te bouwen\u2014machines die vleugels als vogels fladderen\u2014om te beseffen dat ze een doodlopende weg waren voor vlucht. De gebroeders Wright slaagden er niet in te fladderen, maar door de onderliggende principes van lift en controle te beheersen. <\/p>\n
Dezelfde logica geldt voor robotica. Een menselijk lichaam is ontworpen om te overleven door spieren, pezen en chemische energie. Een robot werkt echter op metaal, motoren en elektriciteit. <\/p>\n
“Het bestuderen van natuurlijke organismen geeft ons een idee van het prestatieniveau dat kan worden bereikt… Het dient als een nuttige referentie, maar het is meer geschikt om het te gebruiken als een bron van idee\u00ebn in plaats van het rechtstreeks te repliceren.”- Prof. Park Hae-won, KAIST<\/strong> <\/p>\n In het Hubo Lab in KAIST, geleid door Prof.Park Hae-won, is het doel niet om een robot te maken die op een persoon lijkt, maar een machine die een specifieke taak oplost. Deze “probleem-eerste” benadering heeft geleid tot verschillende radicale afwijkingen van het menselijke silhouet:<\/p>\n Zelfs bij perfecte ontwerpen blijft er een grote hindernis: * * de kloof tussen simulatie en realiteit.** <\/p>\n Moderne robots gebruiken * * Reinforcement Learning (AI)* * om te leren bewegen. Omdat het trainen van een fysieke robot via trial and error jaren zou duren, gebruiken onderzoekers krachtige computers om duizenden simulaties tegelijkertijd uit te voeren. In de virtuele wereld kan een robot in slechts vier uur een jaar lang” oefenen”.<\/p>\n Het probleem is dat simulaties vaak ” te perfect zijn.”Ze houden vaak geen rekening met de wrijving in de echte wereld en de mechanische beperkingen van motoren. Een robot die leert lopen in een wrijvingsloze digitale wereld zal onmiddellijk omvallen op een echte fabrieksvloer.<\/p>\n Om deze kloof te overbruggen, gebruikt het KAIST-team twee strategie\u00ebn: De hype rond humano\u00efde robots is enorm, maar de geschiedenis is bezaaid met dure mislukkingen, zoals Honda ‘ s ASIMO. Om een robot van een laboratoriumdemonstratie naar een commercieel succes te laten gaan, moet hij een arbeidsprobleem oplossen.<\/p>\n In Zuid-Korea cre\u00ebert een snel vergrijzende bevolking een vacu\u00fcm in de productiesector. Jonge arbeiders gaan weg van handarbeid, waardoor er een gat ontstaat dat oudere arbeiders en buitenlandse arbeiders niet volledig kunnen vullen. <\/p>\n Prof. Park ‘ s focus ligt op Nut boven esthetiek<\/strong>. Zijn robots worden gebouwd om ladingen van 25 kg of meer te vervoeren\u2014veel meer dan de meeste huidige humano\u00efden\u2014specifiek om de zware taken van een moderne fabrieksvloer aan te kunnen.<\/p>\n Conclusie<\/strong> Beyond the Human Shape: Why the Future of Robotics Isn ‘ t About Mimicing Us Al tientallen jaren is science fiction geobsedeerd door \u00e9\u00e9n visie op de toekomst: de humano\u00efde robot. Van Pinocchio tot Spielbergs * A. I.*, Het verhaal is consistent-als we iets bouwen dat eruit ziet, beweegt en zich gedraagt als een mens, […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":7703,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"tdm_status":"","tdm_grid_status":""},"categories":[1],"tags":[],"amp_enabled":true,"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.schooler.org.ua\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7704"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.schooler.org.ua\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.schooler.org.ua\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.schooler.org.ua\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.schooler.org.ua\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=7704"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.schooler.org.ua\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7704\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.schooler.org.ua\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/7703"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.schooler.org.ua\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=7704"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.schooler.org.ua\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=7704"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.schooler.org.ua\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=7704"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}Form Follows Function: Problemen Uit De Echte Wereld Oplossen<\/h3>\n
\n
\n
\n
\n
\n
\n
\n
De” Sim-to-Real ” kloof: waar Software en Hardware elkaar ontmoeten<\/h2>\n
\n1. ** Hardware uitlijning: * * ze ontwikkelden” quasi-direct drive ” actuatoren met lagere overbrengingsverhoudingen om de interne wrijving te verminderen, waardoor de fysieke robot zich meer gedraagt als zijn glad bewegende digitale tweeling.
\n2. ** Datagestuurde simulatie: * * in plaats van vereenvoudigde wiskunde te gebruiken, voeren ze de werkelijke, rommelige prestatiecurven van hun aangepaste motoren in de AI, zodat de software precies weet waar de grenzen van de hardware liggen.<\/p>\nDe economische realiteit van robotica<\/h3>\n
\n
\nDe toekomst van robotica ligt niet in het cre\u00ebren van digitale mensen, maar in het ontwerpen van gespecialiseerde machines die gebruik maken van de unieke sterke punten van elektriciteit en metaal. Door functionele effici\u00ebntie boven biologische imitatie te stellen, komen ingenieurs dichter bij robots die menselijk werk echt aanvullen en verrijken.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"