We denken te weten hoe mensen met dieren omgaan. Dan komt dit. <\/p>\n
Ongeveer duizend jaar geleden leefde langs de Baaka, of Darling River, een mannelijke dingo. Hij stierf. Maar zijn volk verliet hem niet. <\/p>\n
Ze hebben hem begraven. <\/p>\n
Dit was geen toevallige verwijdering van een wilde hond. Het Barkindji-volk, wier voorouders diep in het huidige West-Australi\u00eb woonden, gaf deze dingo wat zij een midden<\/em> noemen. Zeker een plek voor organisch materiaal. Maar hier was het nog iets meer. Zij hebben het gebouwd. Misschien alleen voor hem. <\/p>\n \u201cAls Garli met dezelfde zorg begraven zou worden als menselijke voorouders, inclusief moeders… vertelt dat ons dat deze dieren diep geliefd waren.\u201d \u2013 Dr. Amy Way <\/p>\n<\/blockquote>\n Garli<\/em>. Dat is wat de Barkindji de dingo noemen. Hij was geen buitenstaander. Hij was familie. Of in ieder geval heel dichtbij. <\/p>\n Het bewijs? Hij was oud. Misschien zeven. Misschien vier. Zijn tanden waren versleten door de jacht. Hard werken. Hij had het overleefd. En toen was hij gebroken. <\/p>\n Hij had een genezen gebroken been. Genezen ribben ook. Waarschijnlijk geschopt door een kangoeroe tijdens de jacht. De meeste dingo’s kunnen daardoor sterven. Niet hij. Iemand heeft hem te eten gegeven. Iemand liet hem rusten. Hij herstelde. Hij leefde een lang leven voordat hij tussen 916 en 963 jaar geleden overleed. <\/p>\n De ontdekking kwam in 2020. Erosie gaf het geheim prijs langs een wegafsnijding. Oom Badger Bates, een ouderling, vond de botten als eerste. Toen begon het graven. Dan Witter van de National Parks and Wildlife Service was erbij. Dave Doyle en ouderling Barb Quayle leidden alles. Ze rookten eerst de plek, ter ere van de voorouder. Respectvol, altijd respectvol. <\/p>\n En toen merkten ze iets vreemds op. <\/p>\n Honderden jaren nadat de dingo stierf, brachten mensen mosselschelpen terug naar deze exacte plek. Laag na laag toevoegen. Het was niet toevallig. Barkindji-ouderen noemen het een \u2018voedritueel\u2019. Ze bleven hem ter herinnering voeden. Ze eerden hem generaties lang. <\/p>\n Wie houdt een heiligdom voor een hond een millennium lang bij? <\/p>\n Het daagt het oude academische idee uit dat dingo’s slechts getolereerde wilde honden waren die rond kampeerterreinen zweefden. Ze werden niet getolereerd. Ze waren getemd. Ge\u00efntegreerd. <\/p>\n \u201cDeze relaties waren diepgaand, weloverwogen en aanhoudend\u201d, merkt Dr. Way op. <\/p>\n<\/blockquote>\n Dr. Loukas Koungoulos zegt het duidelijk: dit bewijst dat de tradities wijdverspreid waren. Vaker voorkomend dan we dachten. De knoflook<\/em> was ingebed in het dagelijks leven. <\/p>\n Toen de analyse uiteindelijk eindigde, werden de botten teruggenomen. Teruggekeerd naar Land<\/em>. Dat woord met een hoofdletter betekent meer dan vuil en gras. Het betekent identiteit. Geschiedenis. Ziel. <\/p>\n Een duizend jaar oud verhaal dus over een gebroken hond die genoeg geliefd was om lang na zijn dood gevoed te worden. Vroeger dachten we dat de geschiedenis van de mensheid \u00e9\u00e9n richting was. Het bleek een andere te zijn.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" We denken te weten hoe mensen met dieren omgaan. Dan komt dit. Ongeveer duizend jaar geleden leefde langs de Baaka, of Darling River, een mannelijke dingo. Hij stierf. Maar zijn volk verliet hem niet. Ze hebben hem begraven. Niet zomaar een huisdier, een voorouder Dit was geen toevallige verwijdering van een wilde hond. Het Barkindji-volk, […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":7797,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"tdm_status":"","tdm_grid_status":""},"categories":[1],"tags":[],"amp_enabled":true,"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.schooler.org.ua\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7798"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.schooler.org.ua\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.schooler.org.ua\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.schooler.org.ua\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.schooler.org.ua\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=7798"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.schooler.org.ua\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7798\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.schooler.org.ua\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/7797"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.schooler.org.ua\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=7798"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.schooler.org.ua\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=7798"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.schooler.org.ua\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=7798"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}\n
Een ritueel dat duurde<\/h3>\n
\n