Odkrycia paleontologiczne potwierdzają, że ten ogromny gatunek krokodyla z unikalnym pyskiem współistniał z Australopithecus afarensis, gatunkiem hominidów najlepiej znanym ze skamieliny Lucy, i prawdopodobnie na nim polował. Nowe badanie opublikowane w Journal of Systematic Palaeontology ujawnia Crocodylus lucivenator*, 4,5-metrowego drapieżnika, który żył na terenach podmokłych Etiopii między 3,4 a 3 milionami lat temu.
Prehistoryczne zagrożenie
Odkrycie, oparte na analizie okazów muzealnych z Addis Abeby, pokazuje, że C. lucivenator był większy i bardziej agresywny niż współczesne gatunki krokodyli. Ważąc do 590 kilogramów, dominował w ekosystemie wraz z wczesnymi hominidami, lwami i hienami. Najbardziej zauważalną cechą krokodyla był duży, kościsty guz na pysku, struktura nie występująca u wszystkich współczesnych krokodyli afrykańskich, ale występująca u krokodyla amerykańskiego. Ta funkcja prawdopodobnie służyła celom demonstracyjnym, być może przyciągnięciu partnerów.
Zweryfikowany drapieżnik
Naukowcy uważają, że C. lucivenator stanowił bezpośrednie zagrożenie dla wczesnych ludzi. Autorzy badania nazwali gatunek „Lucivenator” (lucivenator oznacza „łowca Lucy”) ze względu na duże prawdopodobieństwo, że gatunek ten aktywnie polował na A. afarensis. Chociaż żadne dowody kopalne nie łączą bezpośrednio krokodyla ze szczątkami Lucy, wspólne siedlisko i nakładające się ramy czasowe sprawiają, że drapieżnictwo jest prawie pewne.
„Jest prawie pewne, że ten krokodyl żerował na gatunku Lucy” – powiedział Christopher Brochu, współautor badania. „Nigdy się nie dowiemy, czy Lucy złapał konkretny krokodyl, ale zobaczyłby jej krewnych i pomyślał: „Kolacja”.
Dlaczego to jest ważne
Odkrycie to uwydatnia trudną rzeczywistość życia wczesnych hominidów. Nasi przodkowie nie tylko rywalizowali z innymi ssakami o przetrwanie, ale byli także bezbronni wobec dużych, starożytnych drapieżników. Obecność C. lucivenator sugeruje, że pierwsi ludzie ewoluowali w środowisku, w którym do przetrwania, kształtowania zachowań i strategii radzenia sobie konieczna była ciągła czujność. Badania te mają kluczowe znaczenie dla zrozumienia wyzwań, przed którymi stanęli nasi przodkowie, oraz presji, które napędzały naszą ewolucję.
Teraz dowody kopalne potwierdzają, że wczesne hominidy żyły obok przerażających drapieżników, co czyni ich drogę do zostania współczesnym człowiekiem jeszcze bardziej zaskakującą.
