Het is niet radicaal. Niet om basiszorg te vragen. Toch zijn we hier.
Verhuizen naar New Mexico voelde als wakker worden uit een lange, saaie droom. Ik heb gezien hoe deze staat zijn kinderen behandelt. Het maakt uit wie ze zijn. Het zou er niet toe moeten doen. Hier werkt het beleid gewoon. Of ze proberen het. Als ik het in actie zie, verandert de manier waarop ik naar onderwijs kijk. Het zou ons meer kunnen schelen. Wij zouden beter kunnen zijn. Het is vreemd dat we er twee keer over nadenken.
Mijn eigen kinderen kruipen bij mij op schoot voor een verhaaltje voor het slapengaan. Ondertussen staar ik naar beelden van oorlogen een halve wereld verderop. Kinderen sterven. Het blijft bij mij hangen.
Dan zijn er mijn middelbare scholieren. Ze schrijven poëzie die mij sprakeloos maakt. Werkelijke kunst. Maar ik maak me zorgen. AI krijgt financiering. De kunsten krijgen vibes. Waar gaan mijn studenten naartoe?
Mijn plaatselijke district is nog niet in paniek geraakt met hybride leren. Zelfs toen federale agenten echte angst in de gemeenschap aanwakkerden. We hebben geen boeken verboden. We hebben onze curricula niet ingekrompen. We bleven gewoon zitten.
New Mexico verrast mensen. Ik bewonder dat.
Na de stemming van 2024 trof een schokgolf mijn klaslokaal. Nog een Trump-term? Voor een kind in dit gebouw zag de toekomst er wazig uit. Ik geef les op een school voor podiumkunsten. We hebben vreemde studenten. Trans-studenten. Veel van hen. Hardop. Trots.
Het is anders dan Californië. Ik heb daar vroeger les gegeven. De meeste LGBTQ+-kinderen hielden zich stil. Tot het afstuderen. Misschien daarna.
Ik voel dat verlies nog steeds. Die studenten hebben het gemist. Ze misten de diepgang die hun queer-collega’s in de literaire analyse zouden hebben gebracht. Queer-theorie is niet alleen een onderwerp. Het is een lens. Het maakt de lessen scherper. Menselijker. Als leeftijdsgenoten in de kast blijven om veilig te blijven, verliest iedereen. Het klaslokaal voelt hol.
New Mexico voelt zich minder vijandig. Maar ‘minder’ is een lage lat. Ik kan de uitputting van het opgroeien waarin je elke dag je menselijkheid moet verdedigen, niet doorgronden.
Gegarandeerde zorg betekent niets als je leraar je haat. Het betekent niets als de verzekering u een levensreddende behandeling weigert. Het systeem bestaat op papier. De realiteit is gruwelijk.
Maar hier? Leraren bevestigen geslacht. Wij tolereren niet alleen. We leunen erin. Het curriculum omvat deze kinderen. Ze zien zichzelf op de pagina. Ze hechten zich aan leeftijdsgenoten. Ze leren van leraren die een hoopvolle versie van volwassenheid beleven.
Onderzoek ondersteunt dit. Het bevestigen van omgevingen redt levens. Letterlijk.
Ik dacht altijd dat het goed zou gaan met mijn studenten. Nu werk ik harder. Ik schilder de toekomst voor hen. Vooral voor de queer-mensen. De wereld is hen geen optimisme verschuldigd. Maar ik kan het aanbieden.
Wat zou ervoor nodig zijn? Kijk maar naar Nieuw-Mexico.
Gratis voorschools onderwijs dat een gezin niet failliet laat gaan.
Wettelijke bescherming voor genderbevestigende zorg.
Wetten tegen boekenverboden.
En schietpartijen op scholen? Houd op een Amerikaanse zekerheid te zijn.
Deze klinken abstract. Tot je aan een student als Liam Ramos denkt. Vrezend voor hun leven in een gang.
We moeten het ons nu voorstellen. Een betere wereld. Niet later.
Ik heb het geluk dat ik deze studenten heb. Verleden en heden. Ze dwingen me om verder te denken. Om de vraag nogmaals te stellen: waarom niet nu?
Het antwoord is nooit eenvoudig. Maar het begint met het zien ervan.
