Ruimtevoedsel is geëvolueerd. Soort van. We zijn voorbij het tijdperk waarin rundvleespasta uit een tube werd geperst. Maar variatie? Dat is nog steeds een mythe. Nu de Artemis II-missie ons naar langere stints zonder zwaartekracht duwt, hebben we nieuwe, houdbare opties nodig. Niet voor de lol. Om te overleven.
Een team dat publiceert in ACS Food Science & Technology biedt een oplossing. Het lijkt op een frisdrankblikje. Maar vanbinnen is het wetenschap.
De drank maakt gebruik van nano-emulsies om een aanpasbare, versterkte drank te creëren.
Jij kiest de smaak. Jij kiest de zoetheid. Dan nipt u.
Waarom? Omdat astronauten zich vervelen. Verveling leidt tot slechte eetgewoonten. Deze monotonie, ook wel ruimte-anorexia genoemd, betekent dat ze hun caloriedoelen missen. Zonder voedsel lijdt het lichaam. Spieren atrofiëren. Straling komt harder aan. Het is een slechte mix.
De huidige tegenmaatregel omvat oefening. Veel ervan. Hoge weerstand. Maar dat stopt niet alle schade. Een scheikundige stelde een eenvoudige vraag. Waarom verberg je het medicijn niet in de drank?
Het doelwit waren omega-3-vetzuren. Meestal ontbreken ze in het ruimtedieet en helpen ze het lichaam te beschermen tegen straling. Ze stimuleren ook de botvorming. Twee vogels, één kan.
Het vissmaakprofiel
Het maken van een op olie gebaseerde voedingsstoffenmix met water-suikeroplossingen is lastig. Ze hadden emulsies nodig. Stabiele. Het team experimenteerde. Veel variabelen. Suikers, vetten, zuren.
Ze kwamen op zes recepten terecht.
– Twee zoetheidsniveaus. Medium. Hoog.
– Drie bloemige noten. Roos, oranjebloesem, citrus.
Elk blikje van 11 ounce levert tot 30% van uw dagelijkse omega-3 vetzuren. Het klinkt efficiënt.
Er is een probleem.
Het smaakt naar visolie gemengd met frisdrank. Zoet, ja. Maar zeker aquatisch. Is het publieksvriendelijk? Nauwelijks. Zou je het voor de lol drinken? Nee. Zou je het drinken als het betekende dat je levend terug zou komen van Mars? Misschien.
Deze technologie is nog niet klaar voor lancering. De smaak heeft werk nodig. Houdbaarheid in de diepe ruimte blijft onbekend. Zal het bederven tijdens een reis van drie jaar? Niemand weet het zeker.
De onderzoekers beweren niet dat het een wondermiddel is. Volker Hessel, co-auteur, noemt het een klein stukje van de puzzel. Dat is eerlijk.
Voorlopig is het een enigszins visachtige, bloemige optie om de eentonigheid te verslaan. Misschien haat je het. Of misschien verlang je ernaar. Hoe dan ook, we moeten beter worden in het voeden van mensen ver van de aarde. Anders wordt het uitzicht erg snel saai.
