Avi Loeb had geen verkooppraatje nodig. Een vertegenwoordiger van het kantoor van de directeur van National Intel bezocht hem. Hij heeft zich aangemeld. Nu zit hij in de UAP Science Advisory Council. Zijn taak is om te kijken naar ongeïdentificeerde luchtverschijnselen (UAP’s). Het Witte Huis wil antwoorden.
“Ze hadden mij bij hallo.”
Dit is niet zomaar een hobbyclub. Het signaleert iets groters. UAP’s zijn niet langer marginaal. Ze bevinden zich in de gebouwen van de Senaat. Ze zijn op het nieuws. Vorige week donderdag zat het Disclosure Forum in het kantoor van de Senaat in D.C. Wetgevers namen deel aan panels die alles bespraken, van nationale veiligheid tot theologie. Als we bewijzen dat deze dingen buitenaards zijn, wat dan? Wat als ze niet eens uit onze dimensie komen?
Loeb leidt het Galileo-project op Harvard. Hij leidt de jacht. Maar de Raad zelf heeft geen geld. Enkel reiskostenvergoeding. Dat is alles. Loeb wil een echokamer vermijden. Daarom schakelde hij een scepticus in.
Michael Shermer beheert het tijdschrift Skeptic. Hij heeft een hekel aan slechte ideeën. Hij doet mee om iedereen op de grond te houden. Om de wetenschap te forceren.
Shermer zegt dat de meeste leden open zijn. Echt geopend. Niet alleen voor ruimtewezens. Ze overwegen tijdbubbels. Multidimensionale wezens. Toekomstige mensen die ons bezoeken.
Shermer lacht. Moeilijk.
‘Vrijwel iedereen in de commissie… ik zou daar niet eens de moeite voor nemen.’ Hij zegt dat die ideeën in strijd zijn met de natuurkunde. Hij vindt ze onzin.
De Raad streeft naar prestige. Ze willen dat hun artikelen in peer-reviewed tijdschriften verschijnen. Loeb stelt dat de openbare ruimte vol rommel ligt. Niet-onderbouwde beweringen. Leugens.
“Misschien zijn er ruwe diamanten.”
Ze willen die diamanten vinden. Om de wetenschap werkelijkheid te maken.
Dan is er de psychologie. Jennice Vilhauer, een psycholoog uit LA, is aan boord. Ze kijkt naar de getuigen. Wat gebeurt er met hen? Mensen zien dingen. Ze blijven stil. Vijf procent meldt hun waarnemingen. Waarom?
Stigma. Angst.
Ze wil die schade onderzoeken. Het leger negeert het. De artsen wijzen het af. Dat moet gerepareerd worden.
Maar de voornaamste taak? Rapporteren op.
De Raad antwoordt op de Intel-gemeenschap. Een geheim bord. Vertegenwoordigers van het Pentagon. De FBI. Het Witte Huis.
Loeb weet niet wie er in dat bestuur zit. Geclassificeerd werk. Geheimen.
Shermer raadt het. Misschien vertegenwoordiger Anna Paulina Luna? Misschien niet. Hij vermoedt dat de overheid om technologie geeft, en niet om buitenaardse wezens. Als een UAP de veiligheid bedreigt, is dat interessant.
Shermer denkt dat de meeste functionarissen geloven dat mensen ze hebben gemaakt.
President Donald Trump zit niet in het bestuur. Loeb heeft hem niet ontmoet. Trump beloofde dossiers vrij te geven. Sommige video’s kwamen op de site van het Pentagon terecht. Goed genoeg?
‘Ik denk niet dat hij er direct bij betrokken is,’ zei Loeb.
Senator Mike Rounds prees de transparantie. Toen klapte hij dicht. Zou de Raad samenwerken met het Congres?
“Ik weet het eerlijk gezegd niet.”
De Raad krijgt geen geheime instructies. Alleen de restjes. Video’s. Foto’s. Oude bestanden.
Timothy Gallaudet is een veteraan van de marine. Hij ziet de beperking. Hoe kun je een mysterie reverse-engineeren uit een wankele gsm-clip? Dat doe je niet.
Zijn doel? Bereken snelheid. Kaartbeweging. Aanbevelingen doen voor verder onderzoek.
Geen garanties. Misschien vinden ze niets.
Misschien breken ze de natuurkunde.
Gallaudet staat het toe.
“Misschien leren we enkele fundamentele nieuwe principes.”
Er blijft stilte.
