Hardlopen doet pijn. Bij kilometer twintig doet het meer pijn. Er is een specifiek moment tijdens een marathon waarop alles uit elkaar valt. Lopers noemen het ‘tegen de muur slaan’. Of gewoon ‘bonken’. Het lichaam heeft geen glycogeen meer. Die opgeslagen koolhydraten verdwijnen. De vermoeidheid slaat hard toe. Het tempo daalt. Het is onaangenaam.
Uit nieuw onderzoek blijkt dat mannen dit twee keer zo vaak doen als vrouwen.
De gegevens zijn zwaar. Achthonderdduizend lopers. De Marathon van Berlijn van 1995 tot 2025. Veel bestrating. De studie verscheen onlangs in Scientific Reports. Onderzoekers hebben bonking wiskundig gedefinieerd. Als je de tweede helft 20 procent langzamer loopt dan de eerste helft, ben je gek. Positieve splitsing. Een bekentenis van slechte strategie.
De resultaten waren grimmig. Mannen hadden twee keer zoveel kans om in te storten. Niet zomaar een klein beetje. Tweemaal zoveel. En hoe sneller de mannen renden, hoe erger het werd. Een man onder de drie uur? Zes keer meer kans om te falen dan een even snelle vrouw. Drie uur is snel voor de Boston-kwalificatiesnelheid voor mannen. Voor vrouwen is het niet snel.
Dit verraste de onderzoekers. Aldo Seffrin uit Brazilië was co-auteur van het artikel. Hij verwachtte dat ervaring zou helpen. Hij dacht dat mannelijke elitelopers inmiddels wel het tempo zouden hebben geleerd.
“Ik verwachtte dat ervaring en training het verschil zouden verkleinen”, zei Seffrin. Dat gebeurde niet.
Glycogeen is brandstof. Wanneer het verdwijnt, schakelt het lichaam over op vet. Vet verbranden gaat langzaam. Het is rommelig. Het vereist zuurstof en geduld. Hardlopen vereist snelheid. De twee gaan niet goed samen. Een gestaag tempo bespaart glycogeen. Negatieve splitsing doet dat ook. Dat betekent dat je eerst langzamer moet lopen. Dan sneller later. Mannen doen het zelden. Ze vliegen het pistool uit.
Pacingfalen is niet zomaar een beginnersfout.
Maar tempo is niet het enige. Biologie speelt een rol. Vrouwen verbranden beter vet. Ze hebben een lagere respiratoire uitwisselingsratio. Eenvoudige vertaling. Vrouwen zijn efficiënter in het gebruik van vet als energie tijdens regelmatige lichaamsbeweging.
Dan zijn er spiervezels. Vrouwen hebben meer type 1-vezels. Langzaam trillen. Gebouwd voor uithoudingsvermogen. Bestand tegen vermoeidheid. Estradiol helpt. Het hormoon houdt koolhydraten vast. Het beheert de energie beter dan testosteron in deze specifieke context. Misschien. We weten nog niet genoeg.
Historische gegevens zijn in het voordeel van mannen. Inspanningsfysiologie is gebouwd op mannen. Vrouwelijke fysiologie was een bijzaak. We hebben gissingen. We hebben feiten nodig. De prestatiekloof wordt kleiner tijdens ultramarathons. Langere afstanden. Minder explosieve kracht. Meer uithoudingsvermogen. Vrouwen trekken zelfs.
Waarom neuken mannen? Het is een mix van hoogmoed en biologie. Of misschien draagt alleen de biologie het masker van slecht tempo. Wie weet. De dataset was enorm, maar het begrip blijft oppervlakkig.
Er is meer onderzoek nodig. Vooral op vrouwen. We kunnen niet langer aannemen dat mannelijke patronen de standaard zijn.
Een betere karakterisering van de vrouwspecifieke fysiologie is wat ons naar het waarom zou kunnen brengen.
De muur staat er nog steeds. Hij wacht op mijl 20. Of misschien 21. Het hangt af van uw strategie. Het hangt af van je lichaam. De data kunnen de pijn niet oplossen. Het verklaart alleen maar de daling.
Sommigen zullen de gegevens negeren. Sommigen zullen uit de start blijven vliegen. Dat is hun keuze. De stoep geeft niets om geslacht. Het gaat alleen om de tijd.
Je loopt tegen de muur aan als je besluit dat je onbeperkte energie hebt.
Spoiler-waarschuwing. Dat doe je niet.
