Ruimtetoerisme. Of misschien gewoon goede optiek. NASA’s Psyche -missie vloog vorige week langs de Rode Planeet. Het zwaaide niet alleen. Het maakte foto’s. Prachtige exemplaren, werkelijk. Een scherpe halve maan van Mars. Het ruimtevaartuig daalde dichtbij, slechts 4.864 mijl boven het oppervlak.
Waarom daar stoppen? Het team bereikte ook de zuidpool. Die 700 kilometer brede ijskap? Helder als de dag.
Dit was echter een pitstop. De bestemming is de metaalzware asteroïde genaamd 16 Psyche, die in de leegte tussen Mars en Jupiter zweeft. De flyby diende een doel dat zwaarder was dan de invloed van Instagram. Zwaartekracht. Psyche gebruikte de aantrekkingskracht van Mars om te versnellen en veranderde zijn snelheid en traject zonder brandstof te verbranden. Het is een eeuwenoude truc. Zeer efficiënt.
De reis begon op 13 oktober ²023. Een lange adem. Zes jaar. Ruim twee miljard kilometer. Tegen ²0²9 augustus arriveert Psyche. Dan begint het echte werk. Het zal in een baan rond de asteroïde draaien, het in kaart brengen, ernaar staren met camera’s en de chemische samenstelling ervan onderzoeken met behulp van een magnetometer en een gammastralingsspectrometer.
We proberen erachter te komen waar de asteroïde van gemaakt is. Metaal. IJzer en nikkel waarschijnlijk. Sommige wetenschappers denken dat Psyche de blootgestelde kern van een oude protoplaneet zou kunnen zijn. Een bouwsteen van een wereld die nooit voltooid is. Het is groot: 73 mijl breed op zijn breedst.
Kunnen we een gat in de kern van de aarde boren om de geheimen ervan te bestuderen? Nee. Dat kunnen we niet. Dus deze metalrock is onze volgende beste gok.
De flyby was ook een stresstest. Het team moest verifiëren hoe het Deep Space Network omgaat met Doppler-verschuivingen tijdens het volgen van de sonde. Don Han, de navigatieleider, bevestigde de boost. Mars gaf Psyche een extra snelheid van ¹.00⁰ mph en kantelde zijn baanvlak ongeveer een graad ten opzichte van de zon.
“We liggen nu op koers”, zei Han. Zomer ²⁰²9 is het doel.
We kijken naar deze metalen kernen omdat we willen weten hoe planeten ontstaan. Het voelt indirect. Misschien onvolledig. Maar het zijn de beste gegevens die we nu hebben.
De rest van de weg naar buiten is het stil. Alleen camera’s zoemen. Wachten.
