Ik citeerde Olu Dara. Dat moment kwam hard aan. In een aanvraag voor een beurs heb ik de woorden die hij tegen Nas zei, opgeheven:
Stop met school als je onze levens wilt redden.
Het schudde mij. Niet omdat het roekeloos voelde. Omdat het waar voelde. Als onderwijzer weet ik wat er op het spel staat voor zwarte jongeren. Maar ik kende ook het overlevingsinstinct achter die woorden.
Ik moest terugkijken. Wie heeft ons hier gebracht? Waarom vertrok mijn vader voordat hij afstudeerde? Waarom werd mijn moeder eruit geduwd? Wat gaf het schoolsysteem mijn grootouders, en wie besloot dat het genoeg was?
Misschien was stoppen niet hetzelfde als opgeven. Misschien redde het hun zielen. Misschien was het zo dat we niet op dezelfde manier hoefden te lijden.
Die vraag heeft mij achtervolgd.
Ik klom over kapotte dingen. presidentschappen die de spot dreven met iedereen die niet blank, rijk, hetero of mannelijk was. Ik klom over de splinters van verdriet heen toen ik elke ouderling die ik kende begroef. Ik klom door een pandemie die eindelijk de match aanstak met systemen waar mensen al tientallen jaren over schreeuwden. De vlammen waren echt. De systemen stonden in brand.
Als collega heb ik geprobeerd het op te lossen. Ik wilde dat klaslokalen vrije zones zouden zijn. Radicale ruimtes.
Ik heb vier essays geschreven.
1. De kracht van zwarte literatuur om van vrijheid te dromen.
2. Hoe vreugde emancipatorisch kan zijn.
3. Waarom het haarbeleid zwarte studenten schaadt.
4. Mijn rol op een Montessorischool in Cincinnati, waar ik probeer echte inclusie op te bouwen.
Op papier zag het er goed uit. Ik had onderscheidingen. Mensen klapten.
Maar je betaalt een prijs.
Zwarte vrouwen in het onderwijs zien de crash niet aankomen. Wij coachen andere vrouwen er doorheen. Ik coach ze. Ik ben een van hen.
Op een dag werd ik wakker. Er waren drie jaar verstreken. Ik had geen week vrij genomen. Niet eens een echte.
Ik lag daar te rouwen om de mismatch. Het werk wilde kapotte systemen transformeren. De systemen vochten elke keer terug.
Ik wilde gewoon slapen. Om in slaap te blijven. Ik was ongelukkig. Onvervuld.
Was de radicale mogelijkheid mijn gezond verstand waard?
Ik heb mijn leven ervoor ingeruild.
Nas zei het duidelijk: hij gaf niets om Amerika, omdat hij wist dat het land niet in hem geloofde.
Dus liep hij naar buiten. Hij overschreed de grens. Hij nam zijn eigen vrijheidsdroom en wachtte niet op toestemming van mensen die die niet wilden geven.
Dat is wat ik nu doe.
Ik zit in het rommelige midden. De liminale ruimte. En ik geef mezelf toestemming.
Om mezelf vrij te maken. Om mijn leven te redden.
Ik houd vast aan vrijheidsdromen en op genezing gericht werk. Rust is geen beloning. Het is een praktijk. Het is blijvend.
Ik vertrouw mezelf ermee toe. Zelfs als dat betekent dat het werk zwaarder wordt. Of stopt helemaal.
