Het zijn zeven maanden geleden. Lang genoeg.
Vrijdagavond, rond 18.30 uur EDT, verplaatste SpaceX eindelijk de naald. Dit was het debuut van Starship Version 3, of V3. Zeker de twaalfde test van het hele programma, maar ook het grootste dat mensen ooit de lucht in hebben getild.
Denk even na over de schaal. De raket is 128 meter hoog. Het genereert 18 miljoen pond kracht. Dat is niet alleen krachtig; het is monsterlijk.
Ze hebben het gebouwd om in theorie volledig herbruikbaar te zijn. Maar niet voor deze vlucht. Noch de booster, noch het schip kwamen deze keer thuis. Ze hebben alles daar achtergelaten.
Het begin was… rommelig, soort van. Eén van de drieëndertig motoren van de Super Heavy-booster ontbrandde niet. Slecht. Maar dat maakte het ding niet uit. Het bleef klimmen.
Er vond een scheiding plaats. De booster viel en stortte neer in de richting van de Golf van Mexico, precies daar waar ze hem wilden treffen. Leerboek.
Het schip? Er waren ook problemen. Eén van de zes motoren viel uit tijdens de klim. SpaceX gaf toe dat het probleem de reikwijdte van de hele missie zou kunnen verkleinen. Wat maakt het uit? Het team op de grond schreeuwde van vreugde. Er klonk gejuich in de hangar.
Het Payload-spel
Wat deed het daar eigenlijk?
Het plan was eenvoudig. Launch. Verschillend. Plons neer in de Indische Oceaan. Rekening. Rekening.
Na het afwerpen van de booster liet Starship twintig dummy Starlink-satellieten vallen. Gewoon vervalsingen. Oefen dummies op ongeveer 195 km hoogte. Vervolgens lanceerde het twee echte. Deze waren niet voor internet. Het waren camera’s, ontworpen om het hitteschild van het schip te scannen terwijl het door de atmosfeer verbrandde.
Deze afbeelding toont een weergave van Star Ship in de ruimte, zoals gezien door de satelliet die hielp bij het monitoren ervan.
De terugkeer begon zevenenveertig minuten na de lancering. Het schip voerde de flip-manoeuvre uit, het onderdeel waardoor natuurkundeliefhebbers altijd hun adem inhouden. De landing raakte zijn doel.
NASA is zenuwachtig (en hoopvol)
Jared Isaacman, hoofd van NASA, zei vóór de lancering een aantal aardige dingen. Hij kijkt uit naar 2027 voor Artemis III, de missie waarbij ze daadwerkelijk teruggaan naar de maan. Of tenminste, dat is het schema.
“We kijken ernaar uit jullie allemaal in een lage baan om de aarde te ontmoeten,” zei Isaacman. Hij heeft het over het koppelen van de Orion-capsule aan Starship. Misschien zowel Starship als Blue Moon. De inzet is ongelooflijk hoog.
NASA heeft Starship nodig om te kunnen werken. Concreet hebben ze het nodig om tegen 2028 astronauten vanuit een baan om de aarde naar het maanoppervlak te vervoeren, als alles volgens plan verloopt.
Maar het is niet allemaal zonneschijn en raketten. De inspecteurs-generaal houden het nauwlettend in de gaten. Ze hebben gewaarschuwd dat SpaceX de deadline zou kunnen missen. De eerste tests ontploften – letterlijk. Er zijn explosies bij betrokken. Het ligt achter op schema.
Dus waarom is deze demo zo’n overwinning voor het bedrijf van Musk?
Eenvoudig. Waarschijnlijk wordt het volgende maand openbaar.
Investeerders houden van werkende prototypes. Ze vinden het leuk om een voertuig te zien dat in één keer 100 ton naar een baan om de aarde kan brengen. Herbruikbaar, zwaar hefvermogen. Het is de heilige graal voor het uitbreiden van Starlink, of voor dat ambitieuze plan om AI-datacenters in de leegte boven ons te bouwen.
Voorlopig is het een pluim op de hoed. De motor ging nog steeds kapot. De reikwijdte van de missie kromp. De maanlanding zal nog maanden of jaren duren, vertraagd door zijn eigen momentum.
Maar het lawaai in de hangar zegt genoeg.
Zal het daadwerkelijk klaar zijn als NASA zegt? Dat is de echte vraag.
We zullen zien. De oceaan nam de raket terug, althans gedeeltelijk.
