Kosmiczny Teleskop Jamesa Webba (JWST) uchwycił Mgławicę Ślimak – ostatni akt umierania gwiazdy oddalonej o 650 lat świetlnych – z niespotykaną dotąd wyrazistością. Te nowe zdjęcia ukazują nie tylko ikoniczny kształt mgławicy, znany jako „Oko Boga”, ale także skomplikowane szczegóły kosmicznej zagłady i potencjalnego przyszłego stworzenia w jej obrębie.
„Oko Boga” zaprezentowane w całym swoim majestacie
Mgławica Ślimak jest mgławicą planetarną – nazwa jest błędna, ponieważ formacje te nie są powiązane z planetami, ale są pozostałościami umierających gwiazd, takich jak Słońce. Gwiazdy te wyrzucają warstwy gazu i pyłu w swoich końcowych momentach, które następnie pozostają w postaci świecących chmur. Obserwacje JWST ujawniają wyraźny kontrast pomiędzy ciepłym, zjonizowanym gazem w jądrze mgławicy a otaczającymi ją starszymi, chłodniejszymi powłokami wyrzucanego pyłu.
Kamera pracująca w bliskiej podczerwieni teleskopu wyeliminowała zamglony wygląd widoczny na poprzednich zdjęciach z obserwatoriów takich jak Hubble i Spitzer. Zamiast tego pokazuje bogato teksturowaną scenę zderzających się materiałów: strumienie gorącego gazu przebijają powłoki pyłowe, tworząc struktury kometarne. Ten poziom szczegółowości był wcześniej nieosiągalny, co dało astronomom wyraźniejszy obraz ewolucji mgławicy.
Od zniszczenia do stworzenia
Struktura Mgławicy Ślimak to nie tylko śmierć gwiazdy; chodzi także o odrodzenie. Wyrzucony gaz i pył służą jako surowce dla przyszłych gwiazd i planet. Zdjęcia JWST pokazują powstawanie struktur fraktalnych w mgławicy, w których pewnego dnia mogą powstać nowe światy.
Astronomowie byli zdumieni zdolnością teleskopu do identyfikowania odległych galaktyk nawet na szczegółowych portretach mgławicy. Astrofizyk Jessie Christiansen opisała te zdjęcia jako „zbliżenie lawendy”, dopóki nie zorientowała się, że galaktyki są rozproszone po całym kadrze. Podkreśla to wyjątkową zdolność JWST do rejestrowania obiektów niebieskich zarówno z przodu, jak i z tyłu z wyjątkową precyzją.
Mgławica Ślimak to dynamiczne środowisko, w którym zniszczenie i tworzenie przeplatają się. Nowe zdjęcia JWST dostarczają bezcennych informacji na temat tego procesu, pokazując, w jaki sposób umierające gwiazdy przyczyniają się do trwającego cyklu kosmicznej ewolucji.
Obserwacje te podkreślają moc zaawansowanych teleskopów kosmicznych w odkrywaniu ukrytych złożoności wszechświata, pokazując, że nawet śmierć może zasiać nasiona nowych początków.
